“En toen ging de knop om…” – Karel’s weg naar een rookvrij leven

Ik ben Karel, 74 jaar en woon sinds 5 jaar in de wijk Jeruzalem. Inmiddels ken ik veel mensen en veel mensen kennen mij. Ik ben jong begonnen met roken dat was in die tijd normaal. Roken was voor mij een gewoonte.

De eerste sigaret in een pretpark

Mijn allereerste sigaret. Ik weet dit nog heel erg goed. Zelf was ik 14 jaar en via de Stichting KinderVakantieWerk ging ik een dagje naar de Efteling. Wij mochten daar vrij rondlopen. De jongen waarmee ik samen op pad was had een doosje bij zich met daarin vijf sigaretten. We hadden alleen een probleem. We hadden geen aansteker. We hebben toen bij verschillende mensen lopen “schooien” om een vuurtje. Uiteindelijk was er één persoon die ons aan een vuurtje wilde helpen. Wij voelden ons stoer met onze sigaret. En hebben meteen de andere vier sigaretten opgerookt omdat anders ons vuurtje uitging! Ik ben trouwens nog nooit zo ziek geweest als die nacht. Heel de nacht heb ik moeten overgeven.

Oude gewoontes: de sigaret na het “warm eten”

Vroeger, toen ik nog thuis woonde, had ik samen met mijn ouders een vaste gewoonte. Na het “warm eten” gingen we samen een sigaret roken. Ik vond dit altijd gezellige momenten. En dan te bedenken dat mijn moeder eigenlijk helemaal niet rookte. Zij rookte 1 sigaret per dag met ons mee. Ze rookte niet over haar longen en blies hele wolken met rook uit. En waarom deed ze dat? Omdat ze niet in haar eentje wilde afwassen. Op deze manier hadden we tegelijk een pauzemoment na het eten en deden we daarna samen de afwas. Deze gewoonte heb ik nog tot dit jaar volgehouden.

Hoestbui

Dat ik tot dit jaar heb gerookt kwam omdat ik er zelf niet eerder aan toe was om te stoppen.

In de 60 jaar dat ik rookte had ik al verschillende stoppogingen gedaan. Ik had steeds vaker hoestbuien. Maar toen ik op een dag opstond en zo hard en veel moest hoesten dat ik niet meer wist waar ik het moest zoeken nam ik een besluit. Ik zei tegen mijn vrouw: “Nou stop ik ermee!”.

Mijn vrouw antwoorde hierop: “Gij wel!”

Maar ik zei: “wacht maar af”. Ook mijn twee zonen wilde ik het goede voorbeeld geven en daarbij dacht ik: “nou zal ik jullie eens laten zien wat jullie pap nog kan”.

Een stoppoging na 60 jaar

Toen ik de knoop had doorgehakt om te stoppen ben ik begin van dit jaar (2026) naar het wijkcentrum gegaan. Een andere bewoner die ik ken was ook met hulp van een coach gestopt. Daarom heb ik mij aangemeld bij de Stoppen met Roken Coach. Onbewust denk ik dat ik door het toedoen van deze bewoner ook meer vertrouwen in mijzelf kreeg: “als hij het kan, kan ik het ook”. Met de Stoppen met Roken Coach had ik om de 2 weken gesprekken waarbij ik zelf kon bepalen op welke manier ik het stoppen wilde aanpakken. Voor mij hielp het om niet gelijk te stoppen maar een datum te plannen waar ik naar toe kon werken. Verder was het contact met mijn coach heel fijn. Zij is doortastend maar liet de regie bij mij. Zij adviseerde mij ook op nicotinepleisters te gebruiken om op die manier af te bouwen. Of die pleisters hebben geholpen weet ik niet. Ik denk dat je het echt zelf moet willen: “Anders kun je plakken wat je wil”. Je moet de juiste knop in jezelf vinden om de gewoonte echt te kunnen doorbreken.

Wat wil ik aan anderen meegeven?

Ik ben nu al een half jaar gestopt met roken. Hierover heb ik ook een goed gesprek gehad met mijn zonen. Aan hen heb ik laten weten dat het voor hen ook goed is om te stoppen, ook voor hun eigen kinderen.

Het is voor mij duidelijk dat je maar één keuze hebt: of je wil stoppen/of je wil het niet.

Ik ben blij dat het mij gelukt is. Dus: “Als ik het kan, kan jij het ook!”