GGD Hart voor Brabant
Recht op antwoord

Recht op een antwoord

Als ik bij de plaats delict aankom, schemert het al. In mijn witte pak loop ik de trap op. Mondkapje op, mijn haar in een netje. Mijn handschoenen trek ik stevig aan. “De leuning is al vrijgegeven, hoor”, zegt mijn forensische collega. Toch voelt het raar om die vast te pakken. Gewoonte, denk ik, om niks te willen verstoren.

Een onderzoeker leidt me langs de sporen naar het lichaam. Ik schrik even, het is een meisje van 17. Haar familie kon haar niet bereiken en de politie ging langs. De meldkamer stuurde ook een ambulance, maar het mocht niet baten. Omdat er twijfels zijn over de aard van overlijden, komt er een onderzoek. Als gemeentelijk lijkschouwer zoek ik naar sporen in huis én op haar lichaam. Dat doe ik samen met een forensisch team. De politie kijkt naar sporen van een worsteling. Samen proberen we te achterhalen wat er gebeurd is; waardóór ze is overleden. 

Vandaag is dit een plaats delict
Wij zijn in een gewoon huis. Maar vandaag is het een plaats delict. Ik krijg een unheimisch gevoel door de chaos. Alsof er niet voor haar gezorgd werd. Maar dat zijn aannames. Daarvan moet ik me bewust blijven als arts/onderzoeker. Mijn collega gebaart: “Kom hier eens kijken.” Naast het meisje liggen potjes met pillen. Allerlei verschillende, alsof ze ze verzameld had. Ook in de badkamer vinden we pillen.

Menselijkheid in een wit pak
Dan hoor ik geluiden buiten. Een intens verdriet, boosheid ook. Beneden staat haar vader. Hij wil naar binnen, maar dat kan niet. En ik besef: ik ben de eerste die hij zo meteen spreekt. In mijn witte pak. Dan loop ik de trap af, naar hem toe. “Gecondoleerd”, zeg ik voordat ik me voorstel. Op dat moment bevat hij voor het eerst wat er aan de hand is. En hij breekt. Achter in de politiebus praten we verder als hij wat gekalmeerd is. 
Ik leg hem uit dat we het overlijden van zijn dochter onderzoeken, omdat we niet zeker zijn van een natuurlijke dood. Ik stel hem vragen, maar nu meer als arts. “Was ze gezond? Hoe stond ze in het leven?” Ook informeer ik hem over de volgende stap: een uitwendige schouw in het mortuarium. Ik ben zo duidelijk mogelijk, maar probeer steeds in te schatten of het helpt bij de verwerking. 

Meer duidelijkheid
De schouw bevestigt onze vermoedens van suïcide. Maar zeker is het niet. Namens het onderzoeksteam bel ik daarom de officier van justitie. Een gerechtelijke sectie bij het Nederlands Forensisch Instituut moet meer duidelijkheid geven over de doodsoorzaak. En dat doet het. Pillen in de maag van het meisje en bijpassende bloedwaarden bevestigen ons vermoeden: suïcide. 

Antwoorden geven helpt
Dit meisje had het recht dat iemand onderzocht wat er met haar gebeurd is. En de achterblijvers hadden recht op een antwoord. Dat helpt ze verder met hun verwerking. Ik vind het mooi dat ik als forensisch arts daaraan heb kunnen bijdragen. 

Wil je praten over zelfmoord, ga dan naar 113.nl of bel met de hulplijn voor zelfmoordpreventie 0900-0113

Plaats reactie

Salomé Zweekhorst
Salomé Zweekhorst

Ik werk als forensisch geneeskundige bij de GGD West-Brabant. Met mijn team van forensisch artsen sta ik 24/7 klaar voor medische zorg. We kunnen zo met politie en justitie iets te betekenen voor slachtoffers, nabestaanden en arrestanten. Als forensisch arts zie de ingrijpende dingen die gebeuren in de maatschappij, het verrijkt mijn leven om dit mee te maken en iets te kunnen betekenen. Daar ben ik trots op.

Plaatsingsdatum
22-10-2019, 15:29