GGD Hart voor Brabant
Met mijn voeten in de modder viel mijn plan in het water

Met mijn voeten in de modder viel mijn plan in het water

Ons team Infectieziekten doet onderzoek naar gezondheidsklachten na survival-, modder- en obstakelruns. We kijken op locatie hoe het terrein en het parcours eruit zien. Achteraf vragen we deelnemers of ze gezondheidsklachten hebben gekregen, zoals blessures of (buik)griep. We vragen ook of ze de faciliteiten gebruikt hebben, bijvoorbeeld de toiletten. Zo leren we hoe vaak deelnemers klachten krijgen en wat hierop van invloed is. Helaas kan ik nu ook uit eigen ervaring spreken.

Met mijn voeten in de modder

Ik vind mijn werk heel leuk, maar vond het toch lastig om naar zo’n run te gaan en alleen maar te kijken. Na een rondje over het terrein als onderzoeker, kon ik toch ook best een rondje over het parcours doen als deelnemer? Zo verzamel ik direct meer informatie over de run en vul ik achteraf ook zelf de vragenlijst in. Het leek een prachtidee en dus stond ik al snel met mijn voeten in de modder.

Een glijbaan te ver

De sfeer was fantastisch; de obstakels waren uitdagend; de faciliteiten waren goed en (niet onbelangrijk) het zonnetje scheen. Ik had bergen verzet, mijn zenuwen overwonnen en was helemaal klaar voor de gigantische glijbaan met lancering in het water! Ik zat op de rand… luisterde naar de heldere instructies… en toen… was ik weg. Ik ben met mijn hoofd op de glijbaan geknald en had een flinke hersenschudding. Een ongeluk zit in een klein hoekje. Voorlopig even geen runs meer voor mij.

Van sloot naar sloot

Een klein jaar later durfde ik het toch opnieuw aan. Ik koos een kleinere run en sprong van sloot naar sloot. Opgelucht kwam ik heelhuids over de finish. Mijn eigen vragenlijst vulde ik fluitend in: alleen wat jeuk door de brandnetels, dus de schade viel mee. Het lot bepaalde dat ik ontlasting in mocht leveren voor een extra test op ziekteverwekkers. Ik deed natuurlijk graag mee aan mijn eigen onderzoek en bovendien: ik was kerngezond, dus ziekteverwekkers zouden er niet inzitten!

Mijn plan viel in het water

Bij de andere testpersonen kwam er inderdaad niets uit, maar je snapt het al… bij mij wel. Als je onderzoek doet naar gezondheidsklachten, vraag je er blijkbaar om. Ik had de Shigellabacterie in mijn ontlasting. Shigella veroorzaakt een darminfectie met diarree. Normaal meldt de arts die Shigella vindt dit bij ons team. Wij zoeken uit waar de patiënt dit opliep (de bron) en schakelen de bron uit als dat kan. Daarbij geven we adviezen voor extra goede hygiëne bij diarree. Zo voorkomen we dat ook andere mensen de ziekte krijgen.

Een extra obstakel

Nu was ik ineens de patiënt met Shigella; de arts die het vond én werkte ik in het team die ermee aan de slag moest. Best verwarrend allemaal…. Gelukkig was het deze keer simpel: ik was al niet meer besmettelijk. Ik ben zelf niet ziek geworden en ook niemand om mij heen. Waarschijnlijk heeft de Shigella niets te maken met de run, maar heb ik het meegenomen van een vakantie.

Ik houd mijn voeten nu op het droge

Ons onderzoek naar de runs duurt nog tot het einde van dit jaar. Tot nu toe blijven de gezondheidsklachten bij deelnemers beperkt. Ik heb mijn les wel geleerd: ik kan niet alle rollen tegelijk hebben. Deelnemen aan de runs: dat laat ik voorlopig aan jullie over. Ik ben er ondertussen om de strijd tegen infectieziekten (en blessures) aan te gaan!

Plaats reactie