GGD Hart voor Brabant

Ons onderzoek naar modder- en obstakelruns, een project met een zwarte rand

Zaterdag 10 juni gaat de boeken in als een zwarte dag in de geschiedenis van de modder- en obstakelruns. Een deelneemster aan Venlostormt kwam niet meer boven water, nadat een andere deelnemer van de glijbaan bovenop haar terecht kwam. Zij overleed later in het ziekenhuis. Dit fatale ongeluk schokte de wereld van de obstakelruns, inclusief ons onderzoeksteam.

Twijfels

We zagen al een aantal blessures en infectieziekten bij andere runs, maar dit verwachtte niemand. Een week na de run zouden we een vragenlijst versturen naar alle deelnemers met vragen over gezondheidsklachten. Maar wat doe je als onderzoeksteam na zo’n heftig ongeval? Ga je door met je onderzoek? Pas je het aan of kies je om de vragenlijst weg te laten? Het ongeluk is een bevestiging van de relevantie van het onderzoek, maar ook de echtgenoot van het slachtoffer zal de vragenlijst krijgen. Is dit ongepast? Hoe tonen we ons respect?

Wat is nu het beste?

Als arts in het ziekenhuis werd ik regelmatig geconfronteerd met de dood. Op zo’n moment doe je wat het beste past bij de nabestaanden. Je houdt afstand of zet een stapje extra. Maar wat als je hen niet kent? Als arts infectieziektebestrijding sta ik wat verder van de mensen af. Ik wil nog steeds het beste doen voor familie en vrienden, maar hoe weet ik wat dit is?

Respect en medeleven

Niet alleen ik worstelde met deze vraag. De organisatie van de run koos ervoor het evenement voort te zetten op versoberde wijze naar wens van de familie. Dit leidde tot vele reacties en discussies op social media. Sommigen vonden het respectloos, anderen zagen respect in het opvolgen van de wens van de familie. Gelukkig overheerste het medeleven. Voor de familie en vrienden van het slachtoffer, maar ook voor de organisatie, de vrijwilligers, toeschouwers en de deelnemer die bovenop haar terecht kwam. “Stormt zal voor hen nooit meer hetzelfde zijn.”

De juiste keuze?

Zelf contact zoeken met haar familie leek ons ongepast. We kozen om te vertrouwen op de inschatting van de organisatoren van Venlostormt. Zij kennen de nabestaanden en samen besloten we het onderzoek door te laten gaan. We willen kennis over risico’s vergroten, veiligheid blijven testen en de sport vooruit helpen. Juist uit respect voor het slachtoffer. We hopen dat dit de juiste keuze was. Vanuit de run is er een aparte enquête uitgegaan naar deelnemers ter evaluatie. Daarnaast kregen deelnemers de kans om eventuele opmerkingen of vragen te benoemen in onze vragenlijst. 352 mensen vulden de vragenlijst in. De sfeer van de reacties was positief. Dit sterkt ons in het gevoel dat we de juiste keuze maakten. Voel je alsnog vrij, en zelfs aangemoedigd, om te reageren.

 

Onderzoek naar gezondheidsklachten

Venlostormt is een van de 15 runs die meewerkt aan ons onderzoek. Op 10 juni is een collega ter plaatse geweest om informatie over de run te verzamelen. Zij was al weg toen het ongeval gebeurde. Afgelopen week hebben wij een vragenlijst verstuurd aan de deelnemers. We vroegen of ze ziek werden of blessures hadden na de run. Zo willen we erachter komen hoeveel gezondheidsklachten er ontstaan na modder- en obstakelruns.

De vragenlijst is inmiddels gesloten, maar de analyse moet nog plaatsvinden. Als alle 15 runs geweest zijn, voegen we de gegevens samen. In die gegevens gaan we op zoek naar risico’s voor deelnemers. We hopen daarna advies te kunnen geven aan organisatoren en deelnemers om de eventuele risico’s te verkleinen.

Plaats reactie

  • Hallo Danielle

    Wat een moeilijke kwestie idd. Ik was op zoek naar GGD hulpverleners, die sport een warm hart toedragen, en in die hoedanigheid kwam ik uit bij dit verhaal. Ik ben kinderverpleegkundige en zie steeds vaker kinderen met overgewicht. Vanuit mijn hobby, voedingsconsulente wilde ik een verschil maken en heb ik onlangs Qreo gelanceerd. Een online sportschool waar kinderen tegen een klein tarief thuis kunnen sporten. Hopelijk halen we hiermee de drempel geld en schaamte weg. Elke week krijgen de kinderen 2 sportlessen te zien, die ze onbeperkt kunnen terugkijken. Het is een crossfit les en een dansles. Er zijn 3 leeftijdsgroepen 6-9, 9-12 en 12+ Naast de lessen zijn er vlogs over voeding, knutseldingen, winacties en andere beweegmogelijkheden.
    Misschien leuk om te weten als u een kind treft die door bovenstaande redenen nu niet kan sporten en het wel graag zou willen. De kosten zijn 5 euro per maand.
    http://www.qreo.nl
    Als ik mijn verhaal ergens groter kan uitdragen binnen de GGD dan doe ik dat graag

    Gepost door: sandra versteijnen op 23-10-2017 om 10:31
  • Beste Rita,
    Dank voor uw uitgebreide reactie. Veiligheid en bewustwording staan inderdaad hoog in ons vaandel. Dat zijn de belangrijkste redenen voor dit onderzoek. Niet alles is te voorkomen, maar we doen als GGD ons best de risico’s zo klein mogelijk te maken en mensen bewuste keuzes te laten maken. Dat vergroot ook het plezier!
    Met vriendelijke groet, Daniëlle

    Gepost door: Daniëlle Oorsprong op 05-07-2017 om 15:02
  • Sinds een dik jaar ga ik samen met mijn dochter naar obstakelruns. Dit jaar een 4 a 5 tal maar mijn dochter is er bezeten van 40 a 50 per jaar. Vorig jaar heeft ze zelfs 3 gedaan op twee dagen. Ik heb haar er naar toegereden. Ik wil even hier wel mijn mening zeggen of mijn gedachte. Ik ben namelijk wat ouder als de gemiddelde leeftijd en dan zie je dat met een ander oog. Wat de organisaties betreft, chapeau! Ik geloof er heel sterk in dat het niet zo evident is en zo snel allemaal geregeld. Er doen toch ook een hele hoop mensen mee, zowel organisatie, helpers als de spelers zelf. In mijn 57 jaar heb ik heel wat levenservaring opgedaan, zowel fysiek als mentaal. Door het zijn van de ambiance en vooral het teamwork onder elkaar , ook al kent men elkaar niet is fenomenaal. Ik heb het niet over de wedstrijdlopers maar op de " zomaar eens voor de lol meedoen sport dag" ja bij één keer blijft het gewoonlijk niet. Eerst gaan we terug voor de sfeer en na een tijdje voor de uitdaging. Ik heb mijn kinderen jaren op wereldniveau hun sport begeleid en ken heel goed het verschil. Hier waren ze de eerste keren meer relaxt omdat er geen moeten en tijd presteren bij was. Echter bij mijn kampioen de tweede keer dat ze met een run mee deed vond ik haar al anders presteren. Ik denk dat die prestatie drang er nooit uit gaat.(ondanks dat het al 15 jaar geleden was). Enfin dat is de mening van een moedercoach sport beoefenen op wereldniveau en daar kan ik nog uren over doorgaan. Maar nu zie ik die runs ook misschien een beetje met gemengde gevoelens ten overstaande van die jeugd. Ik observeer ook nog al veel andere runners. Wat ik dan zie, kan ik een boek over schrijven. Maar in het heel kort. Ik vind dat er obstakels zijn die te menens een uitdaging zijn om te doen. De runners hebben natuurlijk een keuze , doe ze het of doen ze het niet. Maar dat is het net , in mijn ogen , bij de spelers: ze willen niet onderdoen voor hun makkers als ze in groep zijn en de ene jut de andere op om zijn grenzen te verlengen. Allemaal heel schoon en sportief , zelfs ik vind dat reuze als er zo een spirit is in de sport maar... Weet wel elke kandidaat hoe ver hij eigenlijk wel kan gaan? Of beseffen ze wel allemaal goed dat grenzen trekken niks mis aan is en dat we niet allemaal het zelfde lichaam en uithouding hebben zowel fisis als psychisch. Natuurlijk kan zo een organisatie niet aan alle oren trekken om ze dat duidelijk te maken maar is het dan ook niet beter van een obstakel zoals die hoge , recht naar beneden schuifaf , niet zo stijl te maken. Ik bekijk meestal de abstakels al eens op voorhand op afstand. Ik kijk dan ook hoe de mensen deze nemen en wat er zich al voordoet en vooral hoe ze reageren onder elkaar om dit obstakel te nemen. Doen we het of doen we het niet? Het spijtige voorval van die dame en die andere dame die er op valt zag ik 2 jaar geleden al gebeuren in mijn hoofd als ik mijn dochter naar Nijlen gebracht had en ze er zag afschuiven. Dit is problemen zoeken want jongeren zien niet echt het gevaar maar wel de uitdaging of ze het durven of niet. Moet dat nu echt zo recht naar beneden. Zo zou ze ook in, denk dat het in Boom was , ja ze doet er zoveel, dat ze van een stelling moesten springen een 5 tal meter hoog recht in het water. Ondanks dat ik weet dat we goede zwemmers zijn en zeker zij want ze heeft een reddersbrevet aarzelde ze toch om vlot ervan af te springen. NA een 10 tal minuten zet ze haar neer om er al zittend af te duwen. God daar heb ik geroepen van het niet te doen op die manier maar ze hoorde me niet. Al zittend kunt ge u niet ver genoeg afduwen en ze duwde haar van de stelling af in het water. Rakelings van de kant kwam ze in het water terecht. Ze heeft veel geluk gehad, één centimeter verder naar achter en ze had haar nek gebroken. Ze was er zelfs van geschokt en besefte achteraf pas dat ze geluk heeft gehad. Dat daar nu een toezichter is die zegt dat dit al zittend te gevaarlijk is. Dan zeg ik nog niks over die zwarte vuile beken waar men doormoet. Ik doe ze niet meer. Het gevaar is als ge een wondje hebt??????? Wie heeft niet iets. Een schaar op je been van een obstakel, als ge u gestoten hebt, zelfs op een pad door de bossen kan je achter een doorn blijven hangen of zo. Zo heeft iedereen zonder dat ze het voelen of weten wel een wondje daarom moet het niet op de run gebeurt zijn maar staat ge er niet bij stil vb ik ben nagelbijter... enfin jonge mensen moeten ook wat hun grenzen kennen, verlengen is natuurlijk niet slecht maar daar schuilt dus het gevaar , ze willen niet onderdoen voor elkaar en zien het gevaar niet meer. Net zoals bij kleine kinderen die andere pesten, die zien ook de gevolgen er niet van. Nu zal ik maar stoppen met schrijven want ik zou een boek kunnen schrijven. Ik doen er dit jaar een 5 tal mee om mijn dochter gezelschap te houden, voor de sfeer en om het gebeuren te zien van wat zo'n evenement teweeg brengt of zich afspeeld. Groetjes Rita

    Gepost door: rita.geenen op 04-07-2017 om 09:48